ijs gebroken cocktail amper aangeraakt
avontuur jouw kamer aan gesloten deur
in je armen met tijd reis vrij van uren
vlucht vooruit naar nooit bezochte x
hoor je roepen van de woestijn
wordt de match een inzet verstrengeld
in uw dna waar ik ook ga bang geproduceerd
het ijle en op apegapen heelder stranden aai
knuffel plof gelanden zal ik nu wel eten
uit uw beider handen
Ze verontschuldigt zich met plotse glimlach
innemend vrij naar rake inslag. Een voltreffer!
En van formaat, je hebt geen idee...
Wil ze daarmee zeggen dat ik mag? Ben nooit jager
noem het dus geen vangst. Ik beleef slechts
hoe ze graag ziet, en mag er even bij, mag bedenken
hoe goed het minnen haar wel staat.
En wat het is te delen in haar ontvangst.
Verwondering die me als gegrepen wilt
het duwt me in beleving en herinnering. Nee,
ik wil er niet van weg en wil haar nu niet kwijt. Dus
doe nog eens gauw ja, echtig waar heel graag.
En maak het zeker net zo mild.
Ik werd op waarde geschat te licht bevonden.
je hebt je rug gekeerd het affront dat werd verzwegen.
Het gaf een naslag in het ongewenste, met spanning
die mijn keel omklemde. Ik ben een leegloop van ellende.
Bij de verwijderde items beland. Ons oost-end
heeft een straat zonder end waar ooit een perspectief verdwaalde.
Je liet me los ik liet je gaan, houden we onszelf hier voor de waan?
Is ons quotum in schande overschreden en is nadien
uiteindelijk gewassen toon gezet? Ben jij die andere versie
van mezelf verworden die parallel herstraalt, zichzelf weer vindt?
Waarop een niemand gelukkig stond te wachten.
Spanning raast ten top, is
van begeerte gedrongen, verloren.
Dooit of smelt het op je huid,
als iets dat zich erover dwingt?
Wil het op de voorgrond en
zich werpen, zo graag bezitten
onvatbaar grijpen om resoluut
het eeuwige te laten sterven?
Verenigen met jouw omhelzing indringend
de nadruk voelen weten
waar het echt om gaat, bedrukt,
genadeloos weggevaagd.
Kan ik het wel vatten, achteraf? Mensen
wat een avond, wat intens! Het was magistraal,
weet je, ja, je had het, werkelijk,
helemaal. Je zat daar dan even verderop,
rustig ingetogen, bewust, en raadselachtig.
Innemend met een onaantastbare présence,
dat ik dacht: “veel te mooi voor mij!” Toch
beeld ik me nu in hoe ik je nu, op dit moment,
hier dicht bij mij zou hebben, en mag trachten
het deels getemde spelend te bevrijden. En hoe
ik langs je stem zal proeven van de vonken
die gaan klinken.
Ja, je mag het weten, zonder jou, is het
finaal en zeker hier met mij gedaan.
Dus als het moet
begin ik weer van vooraf aan.
Geloof me vooral niet, als ik ineens zeg
schat, dat ik niet meer van je hou,
en dat mijn verhaal voortaan wel verder
voort kan, zonder jou. Geloof me
ook weer niet als ik beweer dat ik je zelfs
geen beetje mis. Als ik vrank
en vrij bevrijd nu zeg, dat het met onze liefde
over, schluss en uit is.
Nee, vergeet die dissonanten liever
het onfortuinlijke wat tussen ons gebeurde, weg
die associatie met het onbegrip,
mijn gekraakte trots, het spijtig
gesloten eind. Want van nu
af geef ik alsnog toe, loop ik gewillig
met je mee, beloofd,
voorbij die tranenval. Van jou. Kom,
geloof me nu maar wel, of ik sla tilt.
Zeker nu mijn honger zich zachtjes,
aandachtig, tegen je aan verstilt.
Ach, jouw lach verraadt geen angst. Je ademt oprecht naïviteit en goed geluk. Iets wat niet helemaal van deze wereld is, en met een openheid die zo doet twijfelen.
Je raakte een gevoelige snaar allicht, daar met de muziek van je aanwezigheid. Ja, ook in freestyle raakten we verbonden, al is het een raadsel hoe het zover kwam.
Na onze breuk volgde de nuchterende vlakte, ééntje waaruit ik wilde vluchten, en racen tegen de zinnen, opgejaagd, vervolgd door zwarte stormen.
Er volgde inspiratie door afwezigheid, en het mankement begaf zich op mijn weg. Mijn toekomst is nu nog die herinnering, als toen ik weer in je armen viel.
Want zeg nu zelf. Wie ziet er nu vuurwerk
in een vulgaire boogplas? Wie interesseert zich in het welomlijnde
van wat letters zonder samenhang?
En wie merkt het op, dat onverwachte
voor de schaterlach? Is het één of ander
digitaal figuur, specialisatie zelfbeklag? Een sociaal dier
met een opmerkelijk jachtinstinct? Of een wolfje
van de macht?
Gaat het slechts om een potentiaalverschil
met wat vermogen? Een allegaartje
van verloren en vervuilde stukjes stof? Heeft het,
als Melkweg-fenomeen, soms
overschot van gelijk? Ook
in een ton aan tegenstrijdigheden? Wel…
Al is het alles, of is het niks, het kan niet
anders, of het is gewoon banaal.
De neerslag maakt de ondertoon,
vervult de ruimte, van binnenuit.
De stilte wordt gedempt, de plattegrond gaat in tentakels.
Helaas speculatie, wolfgedrag,
de mist zit in de spits. Visioen van belang.
Net daar. Het kader, toplui, overwerkt.
Het order van het management.
Een iets brutaal doch efficiënt. Het zwarte
beest dat dient getemd! Geen verweer,
ook geen verhaal. Alleszins
toch niet verbaal.
Tegelijk enorm maar ook piepklein,
ik draai er dichtbij rond, en zit er ook wel in,
en al bevat ik het, toch is het zo weer weg.
Zoals die verre sterren, met nieuwe werelden, ons onbekend,
en planeten, die weerkaatsend schitteren,
met in een schemering ontluikend leven.
Verstrooider gaat het licht daar om die ene zon.
De kleur van het azuur is dunner, uitgesmeerd en flets,
en het straalt nu, op die eerste bloem.