Geloof me vooral niet, als ik ineens zeg
schat, dat ik niet meer van je hou,
en dat mijn verhaal voortaan wel verder
voort kan, zonder jou. Geloof me
ook weer niet als ik beweer dat ik je zelfs
geen beetje mis. Als ik vrank
en vrij bevrijd nu zeg, dat het met onze liefde
over, schluss en uit is.
Nee, vergeet die dissonanten liever
het onfortuinlijke wat tussen ons gebeurde, weg
die associatie met het onbegrip,
mijn gekraakte trots, het spijtig
gesloten eind. Want van nu
af geef ik alsnog toe, loop ik gewillig
met je mee, beloofd,
voorbij die tranenval. Van jou. Kom,
geloof me nu maar wel, of ik sla tilt.
Zeker nu mijn honger zich zachtjes,
aandachtig, tegen je aan verstilt.