Ze verontschuldigt zich met plotse glimlach
innemend vrij naar rake inslag. Een voltreffer!
En van formaat, je hebt geen idee...
Wil ze daarmee zeggen dat ik mag? Ben nooit jager
noem het dus geen vangst. Ik beleef slechts
hoe ze graag ziet, en mag er even bij, mag bedenken
hoe goed het minnen haar wel staat.
En wat het is te delen in haar ontvangst.
Verwondering die me als gegrepen wilt
het duwt me in beleving en herinnering. Nee,
ik wil er niet van weg en wil haar nu niet kwijt. Dus
doe nog eens gauw ja, echtig waar heel graag.
En maak het zeker net zo mild.