Kan ik het wel vatten, achteraf? Mensen
wat een avond, wat intens! Het was magistraal,
weet je, ja, je had het, werkelijk,
helemaal. Je zat daar dan even verderop,
rustig ingetogen, bewust, en raadselachtig.
Innemend met een onaantastbare présence,
dat ik dacht: “veel te mooi voor mij!” Toch
beeld ik me nu in hoe ik je nu, op dit moment,
hier dicht bij mij zou hebben, en mag trachten
het deels getemde spelend te bevrijden. En hoe
ik langs je stem zal proeven van de vonken
die gaan klinken.
Ja, je mag het weten, zonder jou, is het
finaal en zeker hier met mij gedaan.
Dus als het moet
begin ik weer van vooraf aan.