Tussen vrienden onderhand een derby,
lage streken, een parcours langs het geweten.
Binnendoor de afleiding,
met plaats voor afstand want dat erna, dat houdt de wacht.
Zelfbelang, het beloofd gezicht, verlangen dronken,
aarding weg. Prettig spel, dwaling achterom,
doe gevat alert, op tijd jawel.
Onrust staat te wachten, en hoe,
het mag wel eens voorbij.
Daar ademt de lucht het zuiden in mijn gezicht,
dwars op vlakke commotie, ondoordacht.
Mijn bestaan groeit levend op,
de koele liefhebber wordt hevig minnaar.
Hier ontbrandt zodra het vuur; in verzinsels,
verhaaltjes die het vragen en gaan uitnodigen
samen onschatbaar genoegen te bedenken. Om te bruisen,
kolken, dronken lust te stillen.
Daarin vind ik mijn verloren zelf,
dat ik laat betijen, met nadruk en meer uitleg.
Het feest is onderweg, en het spel,
dat moet gespeeld, je komt er niet mee weg.
Infinitief. De totaliteit gaat best finaal,
eindig rekbaar, maar graag van vooraf aan.
Doelloos gek, hopeloos vrij, zo kan het gaan,
willoos overgeleverd en zinneloos gedaan.
Tederte verdooft, als onder invloed doet
het loskomen van het alles, het geheel.
En zin ervaren, puur en evident. Om te vergeten
waar het echt om ging.
Want ja, het is bij u dat ik wou zijn.
Wilde het zien in je ogen, de verwachting, de bewondering,
dat uitkijken naar een toekomst.
Het geloven, en daarin genoeg te hebben! Geweldig,
om bij weg te smelten, fenomenaal.
Niet te bevatten, enorm, subliem, adembenemend,
En ongelooflijk, formidastisch,
ja magistraal.
Realiteit blijft op de vlakte instant, immobiel,
onveranderlijk en komt nu over als egaal toch
nee, het is me niet gelijk.
Een nieuwe wind blijft uit. Onwetend,
in het hier en nu ben ik verloren vast
in stompe driestheid bestaan is amper toegestaan.
Het is slechts brute dwang die strijd obligaat weerstaat.
En menig houvast kan danig ondermijnd
met kans op slagen nog te over.
Maar daarna, hou het stil.
Een volle waarheid overzien!
Je overdenkt mysterieuze dieptes, oceaan
dat cobalt diep, volop nieuwsgierig.
Vermoeden toont iets ontastbaars mild
maar toch onpeilbaar ruim.
Het stroomt over, kan zoveel geven
wil zo graag en hevig, is het nu meteen?
Nee, laat het nu mijn lief,
ik wil daarin verdwijnen dus
leid me rond, of doe me liever nog verdwalen.
Van de aandacht weg, mooi ongezien
voor niemands oordeel openlijk te kijk.
Want jij, jij geeft het zin, wat ik zo bemin
en ik neem het in, ja, ik word hier rijk.
En de woorden, die ik nu niet vind
gaan beschrijven, of proberen te verhalen
wat het doet, en hoe het voelt
als jij hier in mijn wereld staat.
Al was het straks maar
al was het maar voor even.
Ik wil het hebben, kan het, of het mag
het beste moet nog komen, deze dag.
Je vraagt je af, is dat wel normaal
en lukt dat hier nog allemaal.
Je sluit de buitenwereld weg
tijden van gesjoemel, korte zichten.
Actueel op slot en achter grendel
alles kan nu, welkom zonder grenzen.
Er hoeft niets, genoeg te zijn,
vandaag ben je op je eiland,
bewoon ik stil het mijne.
Genieten we om wat nog komen gaat
en volstaat dat al, wil je het niet stuk.
Samen naar beschermd gebied, straks,
ons reservaat.
Daar zullen we ons
ondeugend en behaaglijk gaan plagen
en elkaar proberen weg te vagen.
Volop in de wolken met de herfst
die kleuren in vlagen overtrekt ons meer van binnenuit
leert zien dat onze aandacht meer dan afleidt.
Schakeringen wazig de wegen de opties
open, tonen zich helder. Middenin de rustpauze
ingelast reflecties bezinken, worden voeding.
En gaat die onrust liggen krijgt zelfs kans
zichzelf net niet die ene vraag te stellen
dat tikkeltje waarde aan te geven.
En zo is het goed zo is het stil
de som van opgedane indrukken toont surplus
en wat nog meer is vrij van onvoldane zinnen.
Toch deze keer.
Geen nood maak je geen zorgen
het agentschap van de schuld neemt de taak,
het volle gewicht op zich.
Schuif dat maar opzij richt je pijlen elders
toe wat afleiding verzacht vergeet.
De herinnering wil terug levend staan
dat ene gevoel, te pijnlijk, toch
wordt nukkig in de grond geboord.
Ik wil verwoorden beschrijven het ongerijmde
een plaats geven wat het is
en hoe het kwam. Wat er in de boeken staat
cijfers in het rood geschreven
gebrek gefaald, ongehoord geleden.
Rode overgang in de Eenhoorn we zoeken Helium-II emissie
blauw spectrum, toch nee zien sub-radio in de kijker.
Magisch Albireo bij een nova die er geen was
of een stervende ster infusie van twee.
Superstructuur met sterrenstelsels filamenten van verbindingen
plaatselijke leegte de oorsprong twee giga-muren begrenzend.
Het nul-energie-vlak waar expansie - zwaartekracht
zich geduldig en fragiel in een evenwicht doen balanceren.
Niet zozeer verbaasd zou je kunnen zeggen
er is echt geen haast
of simpelweg - welkom thuis.
Wie weet vliegt dat nu net op dit eigenste moment dwars door je diepste zelf.
Met lawines van opeenvolgend botsen onvoorstelbare gevolgen seriële energie alom.
We kijken ernaar maar zien haast niets het vraagt gewoon veel oefening
en nog wat oneindig meer. Intussen zwelt het aan staan we steeds maar verder
lukt beroering ja nog echt.