Met maar wat trots tonen we inventieve kunstjes
makkelijk drie stappen verder het licht op onze hand.
Verbluffen niet voor het laatst meest vergezochte hersenspinsels
dilemma's roepen vragen zeggen geen waarom.
Valse leegte naar de aantrekking wil dichter bij een oerkracht
gaat er onverbiddelijk mee door vooralsnog nog voor hoelang.
Het is niet te stoppen gaat vastberaden
verder nauwelijks te harden omlijnd in waar het niets vervalt.
Een glinstering hangt even
in de lucht brandt weg verdwijnt
en duikt weer op. Regenboog
ons hart in golven overdracht
ongemerkt tot haast voorbij.
Allegro zonder spoed te ontdekken
onaangeroerd wil het meer
dan gaat het weg.
Het zal doen denken aan waar ook wij verdwijnen
of nog een keer verblijden.
Gegevens blijven hangen
het zit vast en neemt een loopje,
hier met mij.
Te snel geschreven routine
het scherp te duiden vraagt
een bijziend oog en mechanisch talent.
Er zit een beestje in
en het heeft geen naam, blijft ongetemd,
voorlopig, tot het eraan gaat.
Aan de fix.
'Verlies en spijt gaan straks wel weer besturen. Weldra! Kan dat nu nog niet bevatten, nee, want oh, wat heb jij beet! Vooruit uw overgave! Ja, doe me vergeten, kom bij mij, versmacht me. Maak me vrij!
Ik wil verdrinken, langzaam sterven! Dus doe het, blaas me omver, doe weg die pijn. Ik beloof je, ik zal zingen, ja zelfs vliegen! Effe maar, want help! Ik val al terug en SMAK! Finale!
Jaa, uw zoute kus er bovenop!
'Onpeilbaar fel. Het snijdt door alles heen, verdraait. Verstikking tot gevolg. Ach, het oude ritme doemt weer op, zo vertrouwd. Waarheen mijn liefde van zo-even?
Wat is dat toch? Het zuigt naar energie. Teert mijn levenslust weg… Melancholie. Ik beken, ik kom thuis. Kan nu bijna nostalgisch terugblikken: ja? Voorgoed voorbij die dagen van geluk??
Ben ik nu nog slechts een speelbal meer ? Op die golven spartelend, wispelturig , weinig op zoek?
Kijk maar hoeveel er kan, hier tussen ons!
Taboes overboord gegooid, geheimpjes mooi verklapt… Nee,
nog niet allemaal, verre van. Het mysterie
om je heen wil ik koesteren. De openheid van je blik,
het lied in je stem!
Het is fijn hier. En ik geloof in u.
Je glimlacht, je krijgt kussen, ja,
zoveel je wil… Ik omhels je.
Mijn zijn is nu bij u. We blijven roerloos staan,
ondersteunen. Samen. Ik wil eigenlijk
wel weten hoe lang het kan zo,
wil het zien, dat je weer begint te lachen!
'Ik val wel voor die ene foto van jou, die open blik,
met je naïeve glimlach. Schoon bedeesd, een iets verlegen.
De afdruk spreekt met echtheid.
Het kan niet stuk. En het zindert, maakt belofte van geluk.
Weergaloos, voelt het, het is
of ik ben aan de voeten genageld, het is
of mijn planeet slaat hol.
Het aanzicht verhaalt zich, en wordt een samenspel.
Je komt tot leven. En je fluistert: "wanneer begin je," net
nog iets te stil. Maar mooi, zo mooi!
'Ik reis doorheen andere levens,
gis en vermoed, maar blijf onwetend.
Waas van routineuze sleur, zonder interesse. Drijvend
op de leegtes. De stilte er dik in. Verstrooid
nu weer… Wow, mooie benen… Hoe vaak
denk jij aan seks?... geduld… Komt het
nog terug? Of is het toch te laat? Ja,
de magie is weg. Ik twijfel, en
meet me weer een pose aan.
'Wat gaat er hier zo hard?
Zijn het gedachten die dwalen, herinneringen,
verdraaid! Het gedoe daarnet gespannen!
Zoals op eieren gaan, alsof ik weet hoe dat moet.
Maar een dwang houdt me in de greep…
Hoofdig koppig, onhoudbaar. Willens nillens,
houd ik eraan vast. Is dit het dan?
Is dit verwerken? Herbeleven, ermee om gaan,
berouwen, wat nog komen gaat?
Is daar mijn eigenheid, vertrouwd , wat
ongezien! Ik hoefde het maar toe te laten.
'Op tijd naar bed hè… als het maar met jou is!
Adempauze aan de pijnboom. Foei,
het spel was niet zo fraai!
Iets weegt op de atmosfeer, er tekent zich iets af,
geheimen? Ik ben het, die dit vraag.
Mijn projectie straalt naar u,
de overdracht naar ons heelal. Hevig
naar vervulling.