'Onpeilbaar fel. Het snijdt door alles heen, verdraait. Verstikking tot gevolg. Ach, het oude ritme doemt weer op, zo vertrouwd. Waarheen mijn liefde van zo-even?
Wat is dat toch? Het zuigt naar energie. Teert mijn levenslust weg… Melancholie. Ik beken, ik kom thuis. Kan nu bijna nostalgisch terugblikken: ja? Voorgoed voorbij die dagen van geluk??
Ben ik nu nog slechts een speelbal meer ? Op die golven spartelend, wispelturig , weinig op zoek?