Speels

Al die tijd dat ik je moest missen, Liefste,
dat plotse besef van heel verdriet!

Dacht ik dat onze geschiedenis geschreven
leek het alsof jij, hier vlak naast mij
vreemder dan ooit, verleden verworden was?

Ja, net nu, dat je me weer genadeloos leidt
om crescendo doorheen het tijdelijke
onbedwingbaar in begeerte te reizen

Met je immer speelse lach.

Impressie

In een bijzonder licht en kleur
staat uw platonische gedaante

De contour van uw profiel
is waar ik graag mee associeer

Het omlijnt charme naar verlangen
en blijft onbeslist aan zet

Nu strijkt een hand door je haren
houdt even stil, net achter het oor

Een impressie van herinnering
Een vaag gebaar, een zin

Een enkele blik
Ook dat is ongezien.

Hyperruimte

non-event met buiten bereik object
depressiekamer in gebroken kleur
slim stof systeemplafond als
de dood voor stilstand

doortrokken rechte die me staande
houdt vreemd van taal
wanorde die geen chaos is
overzichtelijk grafisch vervat

is het wachten op een schaduw
of verschuiven van een kleur
het referentiekader dat muteert
op radiante stralen reist

Umami

stranden aan het rode licht
scheef grimas echt wel lelijke smoel
schelle stem illusie alles stil
versneden zoutloos foute boel

passanten haast gedegouteerd trottoir
snelle voortgang hoort voorop
bunker van verschraald verstand
enfin zeg niet hardop

nieuwe sfeer op achterstand balans
rond een exit dixit wie
veeg lijf virtueel wonderland
lamgeslagen zinnen umami voor de ziel

Blabla

met de fine fleur van één en ander
filmische deerne tegenover het fake fluo
karma van de schelm ramp in het vizier

turks tussendoortje slaafs ritme
manuele sleur in uw handen met
liever geen blabla gesouffleerde nep
optie op emotie blèren in de ijlte

sneer op de wreef in een atlas
met bevlekt imago groei als issue
memoires van errata delusie
en nul op het rekest

Deeltjes

te delen een zinnespel van akkoorden
en je schalkse lach al zo vertrouwd
ongetemde natuur die vibes gaan deinen
spelen doet het voorbehoud weg

naieve setting waar ik nu pas in geloof
startschot naar ongeremd gaan bouwen
uit met fataal romanesk gedoe
weg met kort ontstoken storm

elementair verstrengelde deeltjes
dat los komen van het waarom
met anderen die het wel denken te weten
hoe voltooid verleden voorgoed vergeten

Match

ijs gebroken cocktail amper aangeraakt
avontuur jouw kamer aan gesloten deur
in je armen met tijd reis vrij van uren
vlucht vooruit naar nooit bezochte x

hoor je roepen van de woestijn
wordt de match een inzet
verstrengeld in uw dna waar ik ook ga
bang geproduceerd het ijle

en op apegapen heelder stranden
aai knuffel plof gelanden
zal ik nu wel eten
uit uw beider handen

Mild

Ze verontschuldigt zich met plotse glimlach
innemend vrij naar rake inslag. Een voltreffer!
En van formaat, je hebt geen idee...
Wil ze daarmee zeggen dat ik mag?

Ben nooit jager noem het dus geen vangst.
Ik beleef slechts hoe ze graag ziet, en mag er even bij,
mag bedenken hoe goed het minnen haar wel staat.
En wat het is te delen in haar ontvangst.

Verwondering die me als gegrepen wilt
het duwt me in beleving en herinnering.
Nee, ik wil er niet van weg en wil haar nu niet kwijt.
Dus doe nog eens gauw ja, echtig waar heel graag.

En maak het zeker net zo mild.

Wassen

Ik werd op waarde geschat te licht bevonden.
je hebt je rug gekeerd het affront dat werd verzwegen.
Het gaf een naslag in het ongewenste, met spanning
die mijn keel omklemde. Ik ben een leegloop van ellende.

Bij de verwijderde items beland. Ons oost-end
heeft een straat zonder end waar ooit
een perspectief verdwaalde. Je liet me los
ik liet je gaan, houden we onszelf hier voor de waan?

Is ons quotum in schande overschreden
en is nadien uiteindelijk gewassen toon gezet?
Ben jij die andere versie van mezelf verworden
die parallel herstraalt, zichzelf weer vindt?

Waarop een niemand gelukkig stond te wachten.

Open brief

Aan mijn lief.

Want dat boontje, ja dat heb ik wel voor u. Natuurlijk is dat zo, wat zou me hier anders gaande houden? Waarom zou het immers, als we vrijen of stevig neuken, ik deze bewoordingen wreed tekort vind doen? Alsof we samen in feite iets geheel aparts en mooi hebben wat niets of niemand ooit kan evenaren?

Apart, maar op een manier die niet snel te vatten is. Het gegeven is eeuwenoud maar de invulling wordt à l'improviste. Iets in de aard van het symbool voor "sleutel" maar dan op het knopje van de draadloze bediening moeten duwen. Je weet dat het werkt, en hoe je het ongeveer moet gebruiken.

Je moet toch ongelooflijk gelukkig zijn, op je ééntje met jezelf, niet? Ik vind het al zo immens om die te korte momenten zo dicht bij u te zijn. Wat zou dat zijn als dat de hele tijd zo was?

Indien ik ons met een simpele letter of een leesteken zou moeten voorstellen, zie ik voor mezelf een schaarse "q" en spelende ampersand - en het koppelteken met jou, die ronde "a" (al wil je zelf een onopvallende "e") en een vergeten apostrof.

Inhoud syndiceren